logo
Introductie
Algemene Informatie
Wandelingen Jo-Ne
Wandelingen in regio
Wandellinks
Wandelervaringen
Verslagen/foto's
Spaubeek
Eigenbilzen
Hermesdorf
Montzen
Jalhay
Aubel
Berneau
Trois Ponts
Battice
Clermont
Wihogne
Bustocht 2014
Bustocht 2013
Bustocht 2012
Bustochten 2010
Bustochten 2009
Bustochten 2008
Overige
In de kijker
Statistiek website
Gastenboek
Contact
Computerhulp
Sitemap
LAATSTE NIEUWS


Bezoekers vanaf maart 2008

Wandeling bij Les Compagnons de St. Hubert te Aubel op zaterdag, 16 maart 2019.

 

Vanmorgen zag ik de buien al hangen. Maar gaandeweg de ochtend, klaarde het enigszins op en voorwaar er piepte een mager zonnetje door dat grijze wolkendek. Ik was onder de jas vochtiger dan er buiten. Het parkoers, daar en tegen, liet de duidelijke sporen zien van een nacht vol forse buien. Op hele stukken van het traject kon je beter met de lieslaarzen overweg; een deel bergopwaarts was zowaar een heuse “rivier”, en dan te bedenken, dat men al delen van het traject had omgelegd. In de zaal waren we nog onkundig van dit natuurgeweld. Na een bodempje te hebben gelegd in het maagje, begon ik aan het avontuur.

 

       
         

De route door het centrum van het mooie stadje Aubel is altijd een genot. Diverse panden zijn in de afgelopen jaren gerestaureerd. Meteen achter de eerste hoofdweg doken we de prairie in; en dat was meteen raak; het water klotste over je schoenen; gelukkig hadden ze een goede anti-vocht behandeling gehad. De opmerking van een mede-wandelaar over het dragen van lies laarzen was niet overdreven. Na enkele draaihekjes wandelden we richting Sint Pietersvoeren. Een traject, dat over de heuvelkam liep en redelijk begaanbaar was. In St. Pietersvoeren konden we even op adem komen, na al dat modder trappelen. In campingplaats De Drink werd de vochtvoorraad aangevuld; deze locatie in een voormalige boerderij, werd nu uitgebaat als vakantieverblijf voor meerdere personen. In deze regio zijn er meerdere en dat zegt genoeg over de aantrekkelijkheid van deze streek. De lus van de 21 km. leidde ons langs het Alsbos. Dit bosgebied heeft men in het verleden willen benutten voor de landbouw; de silex houdende grond was echter weinig geschikt voor deze activiteit. Het Vlaams Gewest heeft dit gebied opgekocht en terug gebracht naar zijn oorspronkelijke oorsprong n.l. bos en wel met een vegetatie, die past in deze omgeving met de natuurlijke boomsoorten als eiken en beuken. Zij gedijen uitstekend op deze grondsoorten. De klimop, die ruimschoots voorhanden is slingert zich rond de stammen en verschaft op die manier een onder komen voor vlinders en nectar minnende insecten. Het misverstand, dat bomen hier aan ten onder gaan is niet terecht; een gezonde boom kan dit makkelijke aan. De weg langs dit bos omhoog, was door de vele regen veranderd in een snel stromende beek. Al springend van links naar rechts was deze barrière uiteindelijk toch te nemen. Deze lus van 9 km. mondde uiteindelijk weer uit in de rust te St. Pietersvoeren.

 

       
         

De retour over de Lusberg langs de Stroeverboshoeve, was een echte kuitenbijter. Aan het “klimgenot” kwam maar geen einde; niets wat zo moe maakt als het voortdurend baggeren door de rulle modder. Het bosgebied, dat we nu passeerden bestaat uit twee gedeelten; het Vrouwenbos staat onder beheer van de Gemeente Büllingen; Het Stroeverbos is eigendom van het Vlaams Gewest. Het grootste gedeelte van deze bossen is niet toegankelijk; het is een rustgebied voor allerlei dieren. Het plateau bestaat uit naaldbomen en worden commercieel beheerd; de hellingen bestaan uit inheemse oude loofbomen. De hoeves, die aan de rand van dit bos liggen zijn juweeltjes en goed onderhouden. We hadden nog een rust te goed. Even stempelen en door, want de stal lonkte. In de verte stak de torenspits van Aubel boven de bomen uit. Nog even door een nat weiland omhoog en een smalle “gats” bracht ons in het centrum van Aubel. In de zaal een drukte van belang; je vraagt je vaker af waar al dat volk vandaan komt. Wandelen is zeker in deze streken erg populair en dat is maar goed ook. Na een laatste verfrissende dronk (alcoholvrij) spoedde ik mij huiswaarts. De “baas” had nog andere plannen.

 

Les Compagnons de St. Hubert; een prachtige tocht, die door de extreme weersomstandigheden lekker pittig was. Bedankt.

  

 

Verslag en Foto's:  John Driesen

 

Vervolg Foto's zie:  Foto's Aubel

 

Ingezonden reacties op het verslag en de foto's

Verder
Top
Wandelclub Jo-Ne Vijlen  | Secretariaat: 045-5317868