logo
Introductie
Algemene Informatie
Wandelingen Jo-Ne
Wandelingen in regio
Wandellinks
Wandelervaringen
Verslagen/foto's
Aubel
Berneau
Trois Ponts
Battice
Clermont
Wihogne
Bustocht 2014
Bustocht 2013
Bustocht 2012
Bustochten 2010
Bustochten 2009
Bustochten 2008
Overige
In de kijker
Statistiek website
Gastenboek
Contact
Computerhulp
Sitemap
LAATSTE NIEUWS


Bezoekers vanaf maart 2008

       
         

Kerstwandeltocht te Obbicht op zaterdag, 22 december 2018.

 

Ondanks de donkere verwachtingen voor vandaag, viel het weer reuze mee. Een paar spettertjes daargelaten, was het zelfs af en toe een “zomers” weertje met een flauw schijnend zonnetje. Door de dreigende luchten, kon men genieten van echte “Hollandse” luchten. Het start lokaal in de kantine van de voetbalclub straalde van de feestverlichting. Na een goede kop koffie en een smakelijk broodje, vertrok ik voor de tocht langs en door het Maasland. De rivier bepaalde eeuwen lang het beeld van deze dorpen, die dicht langs de Maas liggen en diverse malen ondervonden, dat de Maas onberekenbaar kan zijn. Het eerste stuk van de route volgde lange tijd een pad langs de Maas. Bij het begin van dit pad staat een monument ter  nagedachtenis aan de overtocht van Willem van oranje op 5 en 6 oktober 1565. Willem Alexander onthulde dit monument in 1999. De twee gestileerde zuilen herinneren aan de woorden van de Spaanse veldheer Alva, die het leger van de Prins een vlucht wilde eenden noemde.

 

       
         

De route liep verder richting Grevenbicht. Hier ontmoette ik een bestuurder van een scootmobiel, die met banden pech langs de weg stond. De man wist zich geen raad en met vereende krachten hebben we de thuishaven van hem bereikt. Zelf ben ik verder gewandeld door Grevenbicht. De 7 km. boog hier af naar de nog overgebleven watermolen van Grevenbicht. Via op den Braemert passeerden we voor het eerst de Kingbeek. Dit, op het oog, glasheldere water, ontspringt bij het kasteel; echt bronwater dus. In de verte waren de contouren van het grote project Grensmaas zichtbaar. Grote bergen zand en grind worden hier gewonnen uit de bodem van de Maas; vele jaren geleden zijn deze sedimenten afgezet door de rivier. Nu wordt er dankbaar gebruikgemaakt van een twee ledig doel: beveiliging van de dorpen langs de Maas door ruimte te creëren voor het overtollige water; het tweede doel is de winning van zand en grind. Door beide te combineren is het een echte win-win situatie. Het Trierveld wordt naderhand ongevormd tot natuurgebied; de Koeweide, daarentegen wordt teruggeven aan de landbouw. Je kunt je er nu nog geen voorstelling van maken, hoe die immense hopen, later tot deze nieuwe situatie worden omgevormd. Na aanschouwing van deze gigantische bouw activiteit, naderden we de eerste rust te Schipperskerk. In dit gezellige home van de gemeenschap, dat onlangs met steun van het consortium, is gerenoveerd, konden we even uitpuffen; meer van de warmte, dan van de inspanning.

 

       
         

Enkele jaren geleden, staat mij nog een winter bij, die de analen ingaat als zeer koud en winderig. Nu was het vandaag ook winderig, maar de temperatuur schommelde om de 9 à 10 graden. Toen was het 16 graden onder nul; als je dan over die winderige dijk loopt, wil je gauw naar een warme beschutting toe. Dit lokaal straalt die warmte dan ook uit, mede door het hartelijke en behulpzame “personeel”, dat klaarstaat voor de wandelaar. Van uit deze pauze maakten we een lus naar Illikhoven. Een schattig Maasdorpje, dat 25 jaar geleden helemaal onder water stond. Nu heeft men afdoende maatrelen genomen om dat niet meer te laten gebeuren. Een nieuwe brug garandeert ook bij hoog water, dat dit gebeid niet geïsoleerd raakt. Doordat we over de hoge rivier dijk liepen, hadden we een voortdurende blik  op dit grote Grensmaas Project. Bij Visserweert heeft men zelfs een tweede geul gegraven, om bij hoog water extra afvoer te creëren. De retour over het jaagpad langs het Julianakanaal, bood ons de gelegenheid om de haven activiteit te aanschouwen. Via de brug over de haven van het consortium, wandelden we terug naar de pauze te Schipperskerk. “Afgekoeld” en “bevoorraad” liepen we via de berghaven naar het landelijke gebied richting Obbicht. Langs de Kingbeek, met zijn glasheldere water, meanderden  we door dit bos rijke gebied terug naar de speelvelden van de voetbalclub.

 

W.C. Obbicht; een heerlijke wandelroute, langs het Grens Maas Project en het land tussen de Maas en het Julianakanaal. Bedankt.

 

 

Verslag en foto's:   John Driesen

  

Vervolg foto’s zie: Foto's Obbicht

 

Ingezonden reacties op het verslag en de foto's

 

 

 

Verder
Top
Wandelclub Jo-Ne Vijlen  | Secretariaat: 045-5317868