logo
Introductie
Algemene Informatie
Wandelingen Jo-Ne
Wandelingen in regio
Wandellinks
Wandelervaringen
Verslagen/foto's
Bütgenbach
Slenaken
Mönchen-Gladbach
Houthalen
Sourbrodt
Bellevaux
Bustocht 2014
Bustocht 2013
Bustocht 2012
Bustochten 2010
Bustochten 2009
Bustochten 2008
Overige
In de kijker
Statistiek website
Gastenboek
Contact
Computerhulp
Sitemap
LAATSTE NIEUWS


Bezoekers vanaf maart 2008

       
         

Wandeling bij Club Marche Hautes-Fagnes te Sourbrodt op zaterdag 25 augustus 2018.

 

Het was even schrikken vanmorgen: regen en niet zo`n beetje; onderweg naar Sourbrodt viel het met bakken uit de hemel. Even had ik de neiging om te draaien en terug  in mijn warme bedje te duiken. Maar het wandelaarsbloed besliste anders. Misschien was het in de Hautes Fagnes anders; al hoewel daar ook heel wat neerslag viel. Het gebied staat bekend om zijn moerasachtige veenbodem, die heel wat vocht opslurpt. En niet te vergeten, de natuur kon het vocht wel gebruiken. De heidestruiken in de Hautes Fagnes hadden zichtbaar geleden onder die droogte periode.

 

       
         

Nadat ik redelijk droog de startzaal binnen wandelde en aansluitend mijn ontbijtje verorberde, konden we onder het genot van enkele verfrissende regendruppels met de tocht beginnen. Dit was een koud en nat begin, maar na enkele kilometers klaarde het op en hebben we de rest van het parkoers genoten van dreigende zwarte luchten met af en toe tussen de wolken een priemend zonnetje. Het eerste stuk liep door de “buitenwijk” van Sourbrodt en dook weldra de Fagne in. Dit uitzonderlijke landschap wordt gekenmerkt door heide gebieden, weilanden en lichte beukenbossen; althans op het “droge” deel van de Fagne. De verspreid liggende boerderijen hebben een typisch bouw en zijn meestal omgeven door een hoge beukenhaag ter bescherming tegen de regen en de wind.  We klommen naar een rustplaats, die in de oorlog bevolkt werd door Russische krijgsgevangenen, die hier een kamp hadden. Ze maakten zich nuttig door te helpen in de bosbouw en velerlei andere karweitjes. Ter nagedachtenis aan hen, die dit niet overleefden heeft men een Russisch Orthodox kruis opgericht. Het moet in die dagen en vooral in de winter geen pretje geweest zijn om hier te bivakkeren. Vervolgens wandelden we naar het “open” gedeelte van de Fagne. Het echte ruige gebied, dat alleen te bewandelen is via een netwerk van “knuppelpaadjes”. De natuur laat dit menselijk ingrijppen niet ongemoeid; veel loopbruggetjes zijn in de loop der tijd verrot en moesten weer hersteld worden; kan niet anders, want de ondergrond is moerassig. Even dacht ik ook het moeras in te moeten; mijn hoed werd door de sterke wind van mijn kruin geblazen en viel net niet van de houten plankier.

 

       
         

Van de houten bruggetjes af gaan is trouwens af te raden; het moeras heeft al menigeen verrast. Dit ruige gedeelte maakt deel uit van het natuurreservaat de Hautes Fagnes; een 4500 ha groot gebied, dat rijkelijk wordt beregend ( de afgelopen tijd eventjes niet; normaal valt hier gemiddeld 1700 mm. per jaar) , want het vormt een natuurlijk bassin voor de drinkwater behoefte. De rivieren de Roer, de Vesder, de Gileppe en de Helle vinden hier hun oorsprong. Dat vele water wordt ook gebruikt om enkele stuwmeren van water te voorzien en zo drinkwater op te slaan en stroom op te wekken. Als je door dit unieke landschap struint, overvalt je de grootsheid en de kwetsbaarheid van dit gebied. In 2011 heeft een grote brand vele ha in de as gelegd. Veenplanten alom zoals struikhei, dopheide, veenmossen, Gentiaan, Zonnedauw, Veenbes, Veenpluis en Beenbreek. Niet alle paden liepen over deze vlakke paal bruggetjes, hele stukken leken op de stenige paden in de bergen. Boven gekomen, bogen we af naar La Bable, een rustplaats aan de rand van het bos. Met nog zo`n 6,5 km. voor de boeg, nam ik de tijd om gezellig met de medewerkers te praten; opvallend, dat ook hier jonge mensen de rustplaats bestierden. Na dit fijne onderhoud vertrok ik voor de laatste km. Zeker als de retour bestaat uit twee kaarsrechte, eindeloos lijkende paden, duurt dat gedeelte in verhouding veel langer. Maar je moet terug en dan is er niet veel keus. In de startzaal de gebruikelijke Belgische sfeer; na zo`n tocht moet er gedronken worden en dat hoeft beslist geen alcohol te zijn al smaakt dat toch iets anders. Onze Jac had daar een treffende definitie voor. Met het zonnetje in de rug reed ik terug naar onze “Fagne” in het Geuldal.

 

C.M. Hautes-Fagnes; een tocht om in te lijsten; prima verzorgd en uiterst klantvriendelijk. Bedankt.  

 

 

Verslag en foto's:  John Driesen

 

Vervolg foto’s zie:  Foto's Sourbrodt
 

Ingezonden reacties op het verslag en de foto's

 

Verder
Top
Wandelclub Jo-Ne Vijlen  | Secretariaat: 045-5317868