logo
Introductie
Algemene Informatie
Wandelingen Jo-Ne
Wandelingen in regio
Wandellinks
Wandelervaringen
Verslagen/foto's
Aubel
Berneau
Trois Ponts
Battice
Clermont
Wihogne
Bustocht 2014
Bustocht 2013
Bustocht 2012
Bustochten 2010
Bustochten 2009
Bustochten 2008
Overige
In de kijker
Statistiek website
Gastenboek
Contact
Computerhulp
Sitemap
LAATSTE NIEUWS


Bezoekers vanaf maart 2008

Wandeling bij Les Spiroux club de Marche Trois Ponts op zaterdag, 2 maart 2019.

 

Een hemelsbreed verschil met een paar dagen geleden; de temperatuur was s` morgens om en nabij het vriespunt. Gelukkig was het droog met een versluierde lucht, die vergezichten niet uit de verf deed komen. Tegen de middag af en toe een streepje zon en iets hogere temperaturen; mijn handschoenen had ik natuurlijk vergeten; dan helpt alleen een flinke doorstapper. In hun startlokaal al een en al bedrijvigheid; Ivan zat met de scanner alle binnenkomende startkaarten in te loggen ; de toekomst heeft ook in Trois Ponts toegeslagen; je vraagt je alleen af of dat het ook wel is.

 

       
         

Ik mis de oude borden met al die spijkers, waarop je meteen kon zien wie er allemaal binnen waren; ik ben van de “oude generatie en zoek nog altijd mijn telefoon, die ergens verstopt zit”? Na een heerlijk knapperig broodje en een dampende kop koffie ging ik, aldus gesterkt, op pad voor hun 21 km. traject. Op de route kaart was te zien, dat het een hele klus zou worden; qua natuur een prachtig verscholen gebied in de Ardennen, maar dat impliceerde meteen een flink geaccidenteerd terrein. Wij zijn inmiddels wat gewend in die fameuze Ardennen en het gebied boeit me nog steeds. De start begon meteen al met een flinke opwarmer; de route naar Fosse, via Saint Jacques, klom gestaag door de bossen omhoog. Klaterende beekjes begeleiden je door de verstilde bossen, die alleen door voorjaars gezang van diverse vroege vogels werd “verstoord”. Grote windmolens maakten ons er op attent, dat ook hier de verduurzaming, qua energie, heeft toegeslagen. Ze waren pas in bedrijf, te zien aan de nieuw aangelegde toegangspaden. Die windmolens staan uiteraard op de hoogste plekken en dat was te merken aan de harde wind die we in de zeilen hadden. De eerste pauze te Fosse, lag verscholen naast een boerderij in een grote tent. Die vergeten handschoenen werden nu pas echt gemist; het resultaat: een paar stijve vingers, die amper de startkaart uit de broekzak kregen. Maar niet getreurd, de volgende klim door prachtige bossen, deed het bloed sneller stromen met gevolg dat de eerste zweetdruppeltjes langs het ruggetje liepen. In Arbrefontaine, zo`n typisch Ardens dorpje, kwamen de geuren van een houtvuur ons al tegemoet. Een groot uitgevallen barbecue plaats, gehuisvest in een rond gebouw, begroette de wandelaars met een hoog brandend vuur. Lekker als je handen nog niet helemaal op werktemperatuur zijn. Dezelfde fratsen, om met die verkleumde vingers je startkaart uit de broekzak te wurmen. De warmte omarmde je als een warme deken; de chocomel smaakt dan ook beter. Maar, er moest nog een flinke toer afgelegd worden in dit wonderschone gebied.

 

       
         

Uitgerust en opgewarmd begon ik aan de retour, die door de veengebieden en bossen van Banal Bois liepen. Deze hoogveen gebieden zijn de grote “watersponzen”,die het water opslaan als reservoir; te zijner tijd stroomt het door allerlei kleine beekjes af naar de Fosse. De regen van de voorbije dagen kleurde de grassen diep groen; de afgestorven grassen van vorige jaren bood een schril contrast met deze kleurenpracht. De silhouetten van de ruisende windmolens wezen ons de weg naar de rust in Fosse. De bossen hadden zo te zien heel wat storm schade opgelopen. Tal van bomen lagen ontworteld op de grond; een kans voor de onder begroeiing, die zich dan weer kan ontwikkelen. Een gedenksteen langs de route herinnerde ons eraan, dat hier tijdens de 2e Wereldoorlog zwaar gevochten is; soldaten van het 505th parachute Infantry regiment van de 82e airborne division hebben hier gevochten in de buurt van Fosse. We daalden verder af naar de startplaats op het terrain de football Henri Moulin en konden als toetje genieten van een prachtig uitzicht op het dal. In de zaal een drukte van belang; de frieten en de biertjes vonden gretig aftrek; wandelen maakt hongerig.

 

Les Spiroux club de marche Trois Ponts; een verrassende en mooie tocht in de uitgestrekte Ardennen. Bedankt.

 

 

Verslag en Foto's:  John Driesen

 

Vervolg foto’s zie:  Foto's Trois Ponts

 

Ingezonden reacties op het verslag en de foto's       

Verder
Top
Wandelclub Jo-Ne Vijlen  | Secretariaat: 045-5317868