logo
Introductie
Algemene Informatie
Wandelingen Jo-Ne
Wandelingen in regio
Wandellinks
Wandelervaringen
Verslagen/foto's
Aubel
Berneau
Trois Ponts
Battice
Clermont
Wihogne
Bustocht 2014
Bustocht 2013
Bustocht 2012
Bustochten 2010
Bustochten 2009
Bustochten 2008
Overige
In de kijker
Statistiek website
Gastenboek
Contact
Computerhulp
Sitemap
LAATSTE NIEUWS


Bezoekers vanaf maart 2008

       

 
 

Wandeling bij Les Pantouflards de Wihogne op zaterdag, 19 januari 2019.

 

Een hernieuwde kennismaking met de club uit Wihogne. Hun 45e marche internationale stond in het teken van een bezoek aan het oude fort van Loncin. Uiteraard een uniek kans om daar eens rond te neuzen. Ook mochten we kennismaken met het Waalse dorp Juprelle; daarover straks meer. Het was even zoeken deze morgen, want de buurt was toe aan een grondige renovatie van de weg en dat betekende even “paniek” voor mijn Tom Tom. De start was in het knusse parochiezaaltje, dat na afloop uitpuilde. Maar voor het zover was moest er nog gewandeld worden. De streek rond Wihogne en Juprelle kenmerkt zich door vlakke lange veldwegen, die ook gebruikt worden door het route systeem voor fietsers en dan weet je gewoon, dat het een vrij vlakke wandeling wordt. De grote velden zijn voor de landbouw; veeteelt leent zich niet op deze vlakten. Hier en daar wordt het landschap onderbroken door rand bosschages. Het betekent dan ook verre vergezichten, die toch niet gaan vervelen, want de dorpjes en boerderijen geven meer dan voldoende afleiding. En als dat nog niet voldoende is; de aanvliegroute van vliegveld Luik ligt pal boven dit gebied. Machtige viermotorige kisten ronken met uitgeklapt landingsgestel over deze vallei. De vooruitgang eist zijn tol en ik denk dat menig bewoner hier ook niet blij mee is.

 

       
         

Na een lange rit over de betonnen veldbanen, bogen we boven af naar fort Loncin. Dit fort is een van de vele verdedigingsforten om Luik; dit fort, gebouwd in 1888,verdedigde met zijn kanonnen de hoofdweg en spoorlijn naar Brussel. Het werd bemand door 550 artilleristen en infanteristen onder bevel van Commandant Naessens. De oorlog, die in 1914 uitbrak, maakte dit verdedigingsnetwerk rond Luik noodzakelijk. De technologie had bij de vijand echter niet stil gestaan; een granaat van 42 cm. en 800 kg. doorboorde het gewelf van het rechtse kruitmagazijn. Het fort ontplofte en 350 verdedigers werden gedood.  De verschrikkelijke “eed”, die de soldaten hadden gezworen aan hun commandant: “wij geven ons nooit over, dat zweren wij” had een lugubere betekenis gekregen. Als je zelf dit historische bouwwerk wilt bezoeken: www.fortdeloncin.be; wil je echt beleven, hoe het was om als soldaat in die ondergrondse kamers te overnachten? Dat kan, kijk op de site. Na een warme chocomel en een nieuwsgierig blik op de omgeving en in de gangen, wandelde ik verder richting Juprelle. Via de bekende veldwegen liepen we omhoog naar dit echt Waalse dorp. Het heeft een aantal moderne huizen, maar ook tal van authentieke boerderijen, die vaak keurig gerestaureerd zijn. Zo ook de locatie, die als twee rust diende. Men had al tal van zaken onder handen genomen. Allereerst de waterput, die buiten stond te pronken; het inwendige hang en sluitwerk was in oude luister hersteld. De schuur, die ernaast stond was met veel liefde teruggebracht in de oorspronkelijke stijl; dikke houten balken, een brandende openhaard, kroonluchters en een glazen vloer ruit met zicht op de eronder gelegen opgravingen; een rust met cachet.

 

       
         

Vanuit Juprelle wandelden we via Viller Saint Simeon naar Paifve. Onderweg kwam ik mijn joggende wandelvriend tegen; hij legt het parkoers meestal joggend af, maar heeft altijd de rust om even lekker bij te kletsen; dat is ook genieten. In Paifve ontmoette ik ook Theo en wandelvrienden en niet te vergeten Bettie, Gilbert, Miel en fotograaf Hugo. De laatste 8 km maakte een lus door de velden rondom de immense toren, die in de steigers stond en kwam achter die toren terug op de laatste meters naar de start. Was het hele parkoers “moddervrij”, de laatste honderd meter kwamen we er niet moddervrij vanaf; de harde bevroren ondergrond was langzaam ontdooid. In het startlokaal de bekende Waalse gezelligheid; frieten, bier, drankjes, vla en hot dogs.

 

Les Pantouflards Wihogne; een lekkere tocht over het achterland en de vallei van de Geer. Bedankt.

 

 

Verslag en foto's:  John Driesen 

  

Vervolg foto’s zie:  Foto's Wihogne

 

Ingezonden reacties op het verslag en de foto's

 

 

Verder
Top
Wandelclub Jo-Ne Vijlen  | Secretariaat: 045-5317868