logo
Introductie
Algemene Informatie
Wandelingen Jo-Ne
Wandelingen in regio
Wandellinks
Wandelervaringen
Verslagen/foto's
Beyne Heusay
Winningen
Warsage
Welkenraedt
Blegny
Bütgenbach
Slenaken
Mönchen-Gladbach
Houthalen
Sourbrodt
Bellevaux
Bustocht 2014
Bustocht 2013
Bustocht 2012
Bustochten 2010
Bustochten 2009
Bustochten 2008
Overige
In de kijker
Statistiek website
Gastenboek
Contact
Computerhulp
Sitemap
LAATSTE NIEUWS


Bezoekers vanaf maart 2008

       
         

Marathon Wandeling bij WSV “Schelle Füsse” Koblenz op zaterdag 29 oktober te Winningen.

 

Traditioneel ga ik naar Koblenz om daar de unieke marathon te gaan lopen. Ik merk, dat het ieder jaar mooier, maar ook zwaarder wordt; dan kan betekenen dat het parkoers ieder jaar pittiger wordt, of de jaartjes mee gaan tellen?? Maar al bij al, wil ik dit evenement niet missen. De kameraadschap onder de wandelaars, de sfeer en de ambiance is nergens zo inspirerend als in Winningen. Voor dag en dauw was ik met mijn karretje onderweg naar het mooie Winningen aan de Moezel. De parkeerroute was in “Weinacht stijl” verlicht, zodat je vanzelf op de parkeerplek arriveerde.

 

       
         

Als ze iets doen, doen ze het goed. De 60 km. wandelaars werd zelfs een ontbijt aangeboden; mits je op tijd was. Die afstand was me iets te gortig; vanachter mijn eigen ontbijtje bekeek ik de drukte en wachtte netjes af; om iets voor zeven uur mochten de andere afstanden ook starten. Het weer werkte reuze mee en met een kleine 2 graden boven nul, dook ik de nog donkere morgen in. Een helder maantje verlichtte het eerste stuk van de route. Vanuit het lokaal bogen we rechtsaf en volgden de spoorbaan richting Kobern. De Moezel, links van de spoorbaan, kon ook een buitje regen gebruiken. In Kobern sloegen we rechtsaf voor een inspannende klim langs de wijnvelden met een adembenemend uitzicht op het stadje in de diepte. Na deze lus kwamen we achter langs, terug bij het stadje Kobern. De afdaling, over gladde rotsachtige paadjes, werd een eerste beproeving; er zouden er nog veel meer volgen. Langzamerhand begon de zon iets van haar kracht te herwinnen en werden de vergezichten beter. Via Kobern, Kobern-Gondorf en Gondorf kwam de tweede rust in zicht naast de brug over de Moezel. De medewerkers zaten gehuld in dikke dekens te wachten op hun eerste klanten. Met 2/3 graden is een buiten pauze eigenlijk niet van deze tijd; de Batavieren, gehuld in berenvellen, zouden hier geen moeite mee hebben. Als je echter bezweet in de koude moet zitten, is dat een ander verhaal. Maar goed verder met de geit, want er moesten nog enkele kilometertjes gewandeld worden.

 

       
         

Het vervolg van de route liep over de brug bij Gondorf naar de hoog gelegen Felix Hütte. Niet verkeerd met een blik over de Moezel om draaierig van te worden. Op naar de hoger gelegen gebieden boven de Moezel, waar de landbouw wordt bedreven. Enkele fruitbomen, die waarschijnlijk niet geplukt werden gezien het vele val -fruit, stonden eenzaam in het veld. Ergens midden in dit traject ben ik nog even van de route afgeweken om bij het bekende uitzichtpunt de stuw in de Moezel op de korrel te nemen. Gelukkig was het nu “Vaalsplat” maar bij de nadering van het Lehmenerwald veranderde dat snel. Die bospaden zijn een verhaal op zich; het is voortdurend naar het pad staren, want anders verschuift zo`n lei steen en lig je een paar meter lager in het bos. Langzaam daalden we af naar Alken aan de Moezel. Leuk klein stadje met veel traditionele kroegjes om te eten en Wijn te drinken. De verleiding was groot, maar nogmaals het zou nog een flinke ruk worden naar de startzaal in Winningen. Achter de controle aan de brug aan de overzijde in het dorpje Löf, zagen we de bui al hangen; letterlijk en figuurlijk. De eerste bui stelde niet veel voor; een paar spatjes op de jas, maar die tweede bui was erger. Vanuit het dal recht omhoog over een prachtig, bijna onbegaanbaar, bospad naar het Kattenes- Mühlental. De wijnbouw terrassen liggen ook hier op de leiachtige bodem, die het water vasthoudt en de zonnestraling optimaal benut. Vanuit dit lieflijke oord trokken we verder naar Moselsürsch; een klein gehucht met enkele boerderijen. Iets verder een afgelegen bouwval, waar de  bouwhamer dringend gewenst was; tussen de ruïnes van oude gebouwen stonden nog enkele “woningen”, die door “kunstenaars” bewoond werden. We zakten weer langzaam af richting de Moezel, maar helaas was dat van korte duur. De bossen op de hoogvlakten worden goed onderhouden en dat vinden de wilde zwijnen ook. Langs de randen van de paden waren hun snuiten al wroetend op zoek naar allerlei insecten, danig in de weer geweest. Door drijfjachten probeert men hun aantal onder controle te houden. Een groep jagers stond te wachten, om al roepend en slaand met stokken, de beesten naar de andere kant van het bos te drijven; wat volgde  kun je raden.

 

       
         

Vanuit het bos wandelden we naar het dorpje Lehmen. Hier werd niet gestopt, want de rust bevond zich aan de brug bij Kobern. We bleven op de hoogvlakte en bezochten een mooie uitzicht toren, de Carlshöhe vernoemd naar Carl Heinrich Benz , die van 1893 tot 1910 pastoor was van Condorf. Na een fikse toer over velden en wijn bouwpaden naderde de pauze aan de brug bij Condorf. Hier kregen we de verzekering, dat het resterende deel van onze wandeling alleen nog vlak zou zijn. Was de verwachting, dat het zonnetje de rest van de dag de wijnvelden zou doen kleuren? Jammer genoeg bleef die verwachting uit en werd de lucht alleen maar grauwer; gelukkig bleef het droog. Ondanks de lage temperatuur was de binnenzijde van mijn jas toch redelijk vochtig. De retour, onder de hoge Moezelbrug door, leek een eeuwigheid te duren, maar in het zicht van de haven trok ik nog even alle registers open en wandelde “kwiek” het startlokaal binnen. Henny ,die al vroeg haar winkeltje had uitgestald, lette even op mijn spullen, terwijl ikzelf een verkwikkende douche nam. Het maagje werd uiteraard niet vergeten; een ferme steak met friet gleed naar binnen. Aldus opgefrist en gelaafd aanvaardde ik de terugreis naar mijn donkere stulpje aan de geul.

 

W.S.V. “Schnelle Füsse” Koblenz; een tocht om in te lijsten; prima verzorging en een uitgelezen parkoers. Bedankt.

 

 

Verslag en foto's:  John Driesen

  

Vervolg foto’s zie: Foto's Winningen

 

Ingezonden reacties op het verslag en de foto's

 

 

Verder
Top
Wandelclub Jo-Ne Vijlen  | Secretariaat: 045-5317868