logo
Introductie
Algemene Informatie
Wandelingen Jo-Ne
Wandelingen in regio
Wandellinks
Wandelervaringen
Verslagen/foto's
Schrieversheide
Wylre-Bocholtz
Wylre-Vijlen
Wylre-Sibbe
Wylre-Epen
Wylre-Valkenburg
Wylre-Ubachsberg
Wylre-Slenaken
Wylre-Scheulder
Wylre-Simpelveld
Wylre
Bustocht 2014
Bustocht 2013
Bustocht 2012
Bustochten 2010
Bustochten 2009
Bustochten 2008
Overige
In de kijker
Statistiek website
Gastenboek
Contact
Computerhulp
Sitemap
LAATSTE NIEUWS


Bezoekers vanaf maart 2008

       
         

Wandeling vanuit Wijlre, Eijserbos, Elkenrade, Kunrade, Voerendaal op zaterdag, 11 april 2020.

 

Nog nooit zoveel wandelingen gelopen in de directe omgeving van ons huis. Noodzaak, maar ook een mooie gelegenheid om al dat moois achter je achterdeur eens goed te bekijken. Wat is ons Heuvelland toch prachtig (we worden natuurlijk toch weer chauvinistisch). Het verlangen, om verder te reizen en weer in België te struinen, zullen we nog even moeten uitstellen. Op diverse invalswegen stonden vandaag verkeersregelaars, die ervoor moesten zorgen, dat ons Heuvelland met de Paasdagen niet wordt overspoelt met teveel toeristen. De wandeling van vandaag liep richting het Eyserbos naar Elkenrade, Eyserheide, Ubachsberg en Kunrade; even schampte ik Heerlen, maar de autoweg liep in de “weg”.

 

       
         

De eerste weg van mijn route, die door sommige smalend de “Dikkebuiksweg” genoemd wordt, heeft in het verleden voor de nodige aanwas gezorgd, wat betreft het inwoner aantal; althans dat beweert men. In ieder geval is deze weg interessant wat betreft de Kalkovens. Ze liggen verspreid door het hele Heuvelland en dienden in vroeger tijden voor het branden van de kalk, die hier rijkelijk voorhanden was. Het werd gebruikt in de akkerbouw en huizenbouw. Eenmaal boven heb je een prachtig uitzicht over het Geuldal en Wijlre in het bijzonder. De rivier moet hier behoorlijk te keer zijn gegaan; het dal is breed en diep. Het Eyserbos aan mijn rechterhand is de afgelopen maanden flink onder handen genomen; het oogt leeg en heeft nu grote open plekken; voordeel is dat de eigen soort qua bomen en struiken weer een kans krijgt om dit gebied te “bevolken”. Boven, bij de zender, een mast, die jaren dienst deed om het televisie signaal te versterken. Hij is beeld bepalend voor de omgeving. Bij die zender sloeg ik linksaf richting Elkenrade; een pittoresk gehucht, dat alleen gepasseerd kan worden door een zeer smalle doorgang; menig automobilist heeft hier neus aan neus gestaan. De toer ging verder naar de Mingersborg; ook weer een pareltje in dit land van Kalk. Door Ubachsberg wandelde ik naar beneden en boog halverwege af naar het volgende stel kalkbrandovens, die tegen de helling aan gebouwd zijn. Dit was van belang, want men moest ze van boven af vullen met verschillende brandstoffen. De bosweg liep daarna boven over de helling naar de kruising richting Benzenrade.

 

       
         

Dit gehucht, dat eigenlijk bij Heerlen hoort heeft zijn dorpse karakter behouden. Ik stak echter de weg over en liep een heel eind parallel aan de autoweg. Een bankje, halverwege dit traject, kwam als gelegen; de boterhammetjes gleden, beschenen door een warm zonnetje, naar binnen. Na deze lunch in de open lucht, verder in de richting van Kunrade-Voerendaal. Hier stond een beveiliger, die netjes vroeg met welk doel je naar “binnen” wilde, zodat het Heuvelland niet overspoeld werd door dagjes mensen. Zelf boog ik af naar de hoogten van Ubachsberg. Het pad steeg geleidelijk door het dal naar de, zoals de naam zegt Ubachsberg; in de volksmond Berg geheten. In het centrum van Berg vond ik weer een lieflijk bankje onder de rook van hun mooie kerk. Dit plein vernoemd naar de H.Bernardus ligt pal naast die kerk; ze bestaat uit twee gedeelten; een deel is later aangebouwd en heeft een andere stijl. De restanten van mijn mee gebrachte ”horeca” werden hier verorberd. Vanuit het dorp wandelde ik naar Colmont, tenminste dat was de bedoeling, maar halverwege daalde ik af naar de Vrakelbergweg en had naderhand spijt van deze optie. Deze weg, die de verbinding vormt tussen Etenaken en Ubachsberg is vrij smal en heeft geen voetpad. Enig voordeel is het weidse uitzicht over de pas ingezaaide velden en omliggende boerderijen. Zonder kleerscheuren kwam ik aan onder het spoorbruggetje bij Etenaken. De ijsboerderij van Paul lonkte, maar de koffie thuis was de eerste optie en dus kuierede ik naar mijn huisje aan de Geul.

 

Met dank aan het fraaie Heuvelland.

 

 

Verslag en foto's:   John Driesen

  

Vervolg foto’s zie: Foto's Wylre-Ubachsberg

 

Ingezonden reacties op het verslag en de foto's

 

 

 

Verder
Top
Wandelclub Jo-Ne Vijlen  | Secretariaat: 06-38593533